Warta odnotowania jest również skłonność autorki do pewnego delikatnego moralizatorstwa, zwłaszcza w kwestiach homoseksualizmu, którego Mercedes Lackey zdecydowanie broni. Na czym, moim zdaniem, cierpi trochę reszta.

Niektóre sytuacje są ciekawie skomponowane - na przykład podróż posłańców Karsu do Przystani w Zwiastunie Burzy, kiedy posłańcy odkrywają, że ich wizerunek heroldów i towarzyszy jako "białych demonów" jest całkowicie niezgodny z prawdą. Czytelnik, który doskonale tę prawdę zna, ma sporo zabawy przy obserwowaniu "niespodziewanych" odkryć posłów.

Natomiast niektóre problemy (vide An'desha) są raczej płytko ujęte - nie, nie płytko może, ale bardzo prosto i bezpośrednio. Takie ujęcie czasami stanowi zaletę, ale w niektórych wypadkach sprawia wrażenie pewnej... taniości. Jak w harlekinach. Niektóre problemy są przedstawione tak jasno i dokładnie, że stają się mało ludzkie. Człowiek się waha, popełnia błędy, nie wie, co się dzieje. Tu czytelnik wcale nie musi tego odkrywać, nie jest świadkiem zmian, a tylko się o nich dowiaduje. Chyba generalną wadą całej serii jest niejaka "zniewieściałość" (chociaż proszę wziąć pod uwagę, że autor tego tekstu jest mężczyzną :). Na podstawie powieści można się na przykład domyślać, że pani Mercedes Lackey lubi się bardzo stroić, może jest nawet nieco próżna pod tym względem; zapewne większość mężczyzn, których uważa za przyjaciół, to homoseksualiści.

Ostatnia powieść, "Przesilenie", najpełniej o tym świadczy; niestety, nie jest to jej najlepsze osiągnięcie, pomimo że wydaje się kończyć serię: jest w niej kilka dobrych cech charakterystycznych dla M. Lackey, ale raczej wypracowanych jeszcze we wcześniejszych tomach; w pierwszej połowie powieści nie dzieje się właściwie nic, a końcówka wydała mi się nieco chaotyczna i niedopracowana. Choć nie można jej zupełnie odmówić siły, to jednak wiele potencjału pozostaje nie wykorzystanego.

Wydaje też mi się, że całość nie jest najlepiej przetłumaczona, co zresztą dotyczy wielu polskich tłumaczeń. Warto więc zauważyć, że moja opinia odnosi się do wersji polskich, nie zaś do oryginału.

Cała twórczość na temat Valdemaru, którą wymieniam poniżej, pogrupowana jest zwykle w trylogie, które są bardzo słabo (lecz nieodłącznie) powiązane z całą resztą - dopiero w "Trylogii Magicznych Wiatrów" i "Trylogii Magicznych Burz" stykamy się z wątkami ze wszystkich poprzednich powieści. Nawet te trylogie można jednak czytać w oderwaniu od reszty.

Zobacz, co napisali inni i zostaw własną opinię »