Lustro
(ktoś mnie rani, ja ranię kogoś)
Stojąc przed idealną płaszczyzną,
czystą jak łza, jak ocean wspomnień
i nadziei, jak ułuda wiary
spoglądam w jego szkliste oczy.
Ostatnia łza.
Szukam w nich ... Czego? Sam nie wiem.
Lepszego jutra? Nadziei?
Samego siebie.
Dotykam maski bez uczuć,
bez wiary w miłość,
bez wiary w ludzi.
Zniszczony przez ludzi pytam:
- Kim jesteś?
- Gdzie idziesz?
Dotykam tafli - rozpryskuje się,
szkło zmienia się w krople,
łzy zmieniają się w krew.
- A miłość? Czy istnieje?
Czy wierzysz?
Żadnej odpowiedzi.
Stojąc przed ramą
umieram sam w sobie.
16.04.A.D.2006
Konrad Staszewski.
Smutna prawda
Podjęła decyzję -
nikomu już nie złamie serca, nigdy
tylko teraz
po raz ostatni.
Już nie wróci,
wie, że będą się łudzić,
ale już nie zobaczą tej ostatniej łzy -
dłuta, które
wyrzeźbi koryto w jej sercu.
Ale czy ona ma serce?
Odejdzie, już nie obejrzy się za siebie;
niech płaczą jej biedne dzieci,
niech krzyczą i klęczą na ziemi
i niech potem rzucą w nią kamieniem
nie pierwszy raz
ale ostatni.
Przecież sami ją odrzucili
jak dorośli lalkę.
A gdy kiedyś przejdzie obok
i jakieś dziecko zapyta:
- "Nadziejo, to Ty?"
ona oszalała się zaśmieje.
27.04.A.D.2006
Konrad Staszewski
Mój Anioł
Nie pamiętam jego koloru oczu,
nie pamiętam wyrazu twarzy -
czy był poważny,
czy uśmiechał się do mnie.
Nie pamiętam jaki był wtedy dzień,
wiosna, lato
a może zima,
ta, która gości w moim sercu.
Nie pamiętam czy śmiał się,
nie pamiętam czy płakał.
Pamiętam, że mnie nie przytulił,
że się pożegnał.
Pamiętam, że odszedł na zawsze,
ukradł mi serce i jedyne skrzydło.
On jest teraz wolny
a mnie zamknął w więzieniu wspomnień.
Pamiętam, że go kocham,
że był i że istnieje
choć on pewnie już zapomniał o mnie.
21.05.A.D.2006
Konrad Staszewski
|
