Dlaczego?

Dlaczego Boże mi to robisz?

Znów całą noc nie spałam,

Bo moje wszystkie łzy wypłakałam.

Słyszałam te słowa,

Widziałam twarze.

Wszystko drwiną i szyderstwem zamalowane.

Nie wiedziałam, czy to jawa, czy mój błędny umysł.

Łkałam i szlochałam.

Nawet zatkałam sobie uszy.

Sumienie nie dało mi nawet chwili ciszy.

Strach i obłęd wkradł się w zakamarki mej duszy.

Bym drżała na całym ciele i krzyczała „ Ratuj mnie Aniele!”.

Jednak zmęczenie mnie zaćmiło

I w głęboki sen zatopiło.

Śniłam o rycerzu czarnym,

Który na rumaku krwawym.

Zajechał do doliny światła,

By odnaleźć wieśniaka.

Klękałam tam na trawie

I zasłaniałam się przed światem

Złapał mnie za ramię.

Rzucił niedbale na siodła skraje.

Pognał do Krainy Mroku.

Gdzie Pustka pieściła czule,

A Cisza panowała na górze.

Tam byłam bezpieczna.

Przy boku Wisielca.

Bo tak zwał się ten Pan.

Mój wybranek.

Mój książę z bajek.

Lecz to tylko był sen.

Nierealny i już umarły.

Teraz proszę mocno z nadzieją w głosie.

Ukarz mnie jak najgorzej.

Lecz oszczędź tych, dla których umrzeć mogę.

Bo to nie ich wina.

Nie ich krzyż i nie ich wiara wątpliwa.

Tylko mój grzech i ja chce płacić.

Chce poddać się i pokornie wstawić

Na sąd mój srogi,

Który zakończy me wszystkie psoty.