Wariat

Ciasnym chodnikiem spacerował wariat

Błędnym swym wzrokiem chłonąc piękna miasta

Minął galerię oraz komisariat

Spoglądał na tłum, co przed nim wyrastał.

Zobaczył światło. Wspaniałe. Czerwone.

By bliżej podejść musiał przejść przez drogę.

Czuł czyjeś oczy w swą postać wlepione

Lecz nikt nie krzyknął: „Poczekaj, pomogę!”.

Wszedł obłąkaniec na ulicę wielką

A śmierć nacięła jego życia wstęgę

Chciał się osłonic swoją kruchą ręką.

Odszedł naprędce. Krótką miał mękę.

Ludzie odeszli poważnie znudzeni.

Tej to rozrywki zwolennicy wielcy

Co wiele tych ciał już w workach widzieli

Byli ofiarą. Ludzkiej znieczulicy.